Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

«Οι συνταξιούχοι των 300 ευρώ θα ξεκάμουνε το Σαμαρά…»

Ούτε για… δείγμα παιδάκι και νέα οικογένεια για δεκαετίες σε χωριό

δρύμισκος πλατεία πλάτανος

Η πλατεία του «Γεροπλάτανου», που έχει ζωή τα καλοκαίρια με την κάθοδο των αποδήμων

Του Μανόλη Παντινάκη

«Όπου δεν ακούς κλάμα κοπελιού και γαβγέ σκύλου δεν υπάρχει ζωή», είναι η διαπίστωση του Ηλία Σταυριανάκη, ενός από τους είκοσι «ζωντανούς και μισοπεθαμένους» κατοίκους στη Δρύμισκο, πάνω από το Λιβυκό στα νότια του Ρεθύμνου, το χωριουδάκι που ρημάζει! Και πράγματι, κλάμα νεογέννητου έχει να ακουστεί πολλά χρόνια από σπίτι, όμως το γάβγισμα του σκύλου ακούγεται συχνά. Ίσως, γιατί και τα σκυλιά… βαρέθηκαν τη ζωή τους μέσα στην απελπισία της συρρίκνωσης και της μιζέριας!

σταυριανάκης δρύμισκος οικογένεια νέοςΠαιδάκι και νέα οικογένεια, ούτε για δείγμα! Μόνο ένα κοριτσάκι μεταναστών, κι αυτό χωρίς άλλη παρέα, περνά τις ώρες του μέσα στη μονοτονία που φαίνεται να του έγινε συνήθεια πια! Ευτυχώς, γύρισαν από την Αθήνα λόγω της οικονομικής πίεσης ο επιπλοποιός Αλέκος Κυριακάκης και οι συνταξιούχοι Πέτρος Βιλαόρας και Δημοσθένης Κυριακάκης, όμως τρείς κούκοι δεν φέρνουν την άνοιξη και με αυτούς… ανάσταση δεν γίνεται! Λίγες ανάσες, ενδεχομένως, να δώσουν στο γεννησιμιό τους τόπο ίσαμε δέκα απόδημοι που ζουν στο Ρέθυμνο και βρίσκονται σχεδόν καθημερινά εκεί… Όμως, δε θα μπορέσουν ούτε αυτοί να κρατήσουν το χωριό στον πληθυσμιακό κατήφορο που οδεύει.

Θυμάται τη Δρύμισκο με ζωντάνια ο Βαγγέλης Παπαδάκης, που ασχολήθηκε ως κοινοτάρχης με τις υποθέσεις της για δυο τετραετίες. Αναπολεί με νοσταλγία και πίκρα, ταυτόχρονα, για τη σημερινή εικόνα της: «Ήταν γεμάτο χωριό με πάνω από τριακόσιους ανθρώπους, με τρία καφενεία και σχολείο με πάνω από πενήντα παιδιά. Τα πανηγύρια που στήνονταν στις 8 του Σεπτέμβρη, της Παναγίας, το ’60, ‘65 εδώ στην πλατεία του «Γεροπλάτανου», έχουν αφήσει εποχές με το χωριανό μας λυράρη Γιώργη Ανυφαντάκη και τον λαουτιέρη Γιώργη Γεννάδιο. Ο κόσμος ξεκινούσε από την πάνω μεριά του δρόμου και έφτανε μέχρι την άλλη . Άνθρωποι πολλοί…»δρύμισκος χωριό άδειο

ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Κι αν το χωριουδάκι αδειάζει και οι πόρτες κάθε χρόνο σφαλίζουν όλο και περισσότερες, ο γέρο πλάτανος στην πλατεία αντέχει στα γηρατειά του! Οι πάντες τον θυμούνται «μια ζωή να προσφέρει τη δροσιά του τα καλοκαίρια» και να σκεπάζει  με τη φυλλωσιά του παρέες και εκδηλώσεις, όμως κανείς δεν είναι σε θέση να μιλήσει για την ιστορία του και να τον προσδιορίσει ηλικιακά εκτιμώντας ότι θα είναι «άνω της χιλιετίας».

Τα σπίτια που κατοικούνται από τους είκοσι ήρωες του μόνιμου πληθυσμού είναι ελάχιστα, άλλα έχουν συντηρηθεί μόνο για τις ολιγοήμερες  διακοπές του καλοκαιριού και ορισμένα εγκαταλείφθηκαν στο έλεος του χρόνου και όπου αντέξουν! Ανάμεσα σε αυτά και η παλιά φάμπρικα στην πλατεία που έμεινε με τους τοίχους…

δρύμισκος χωριό οικογένεια νέοςΟ Ηλίας Σταυριανάκης είναι μεταξύ των ηρώων που με το έξυπνο χιούμορ του προσπαθεί να δώσει μια άλλη νότα στο κλίμα της… συννεφιάς των ανθρώπων: «Οι πιο πολλοί είναι μεγάλοι, συνταξιούχοι των 300 ευρώ. Δεν ποθαίνουνε και θα ξεκάμουνε το Σαμαρά», είναι το πρώτο του σχόλιο!

Η απόφασή του να μείνει στη Δρύμισκο ήταν γενναία όταν άλλοι της γενιάς του είχαν βάλει τα πόδια στον ώμο και έψαχναν στις πόλεις την καλύτερη τύχη της ζωής τους! Όμως ο Ηλίας «έτυχε να μείνει, ίντα διάολο να κάμει».

Η μεγάλη φωτιά του καλοκαιριού του 2008 του «έφαγε» ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, όπως και όλων των συγχωριανών του. «Μας κάψανε και μας έδωσε κάτι ψιλοπράγματα το ΕΛΓΑ. Το λάδι μας ζούσε και η Δρύμισκος τις καλές εποχές έβγαζε εξήντα με εβδομήντα τόνους. Υπάρχουνε χωριανοί που το αγοράζουν ακόμη…»

Η αίθουσα που σήμερα φιλοξενεί το μοναδικό καφενείο του χωριού είναι ιδιοκτησίας της κοινότητας και παραχωρήθηκε από το 1990 καφενείο δρύμισκος χωριό νέοι οικογένειαδωρεάν στο Ματθαίο Περισάκη, νέο άνθρωπο, για να λειτουργήσει το στέκι, και να μπορεί ο κάτοικος ή κάποιος επισκέπτης να πάρει ένα καφέ ή να κάνει μια συζήτηση.

«Επαέ ο καφές έχει πενήντα λεπτά», θα πει ο κ. Σταυριανάκης επιστρατεύοντας την εύθυμη διάθεση του και αφού ζει καθημερινά τον τρόπο ζωής των συγχωριανών του, έχει με ασφάλεια καταλήξει στις διαπιστώσεις του: «Όσοι έχουν ένα ευρώ θα έλθουν να πιούνε ένα καφέ και άμα έχουνε βενζίνη στο αυτοκίνητο θα πάνε μέχρι το Σπήλι, γιατί από εκειά και κάτω απαγορεύεται! Δεν δικαιούσαι, ύστερα, να αρρωστήσεις γιατί πώς θα πας στο νοσοκομείο αφού ούτε αυτοκίνητο έχεις. Το ασθενοφόρο από το κέντρο υγείας Σπηλίου θα έλθει αλλά μέχρι να έλθει θα προλάβεις να τη βγάλεις;»

δρύμισκος ερείπιο οικογένειαΥΠΗΡΞΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΠΟ ΞΕΝΟΥΣ

Η περιοχή προκάλεσε το ενδιαφέρον ξένων, κυρίως Γερμανών. πριν από πέντε χρόνια για αγορά παλαιών σπιτιών και ακινήτων όμως σήμερα αυτό το ενδιαφέρον έχει ατονήσει. Ωστόσο, οι γηγενείς που διαμένουν στις πόλεις, σε δεδομένη ευκαιρία θα βρεθούν και πάλι στον τόπο τους, σαν να τους καλούν τα χώματά του να επιστρέψουν. Αυτό κάνει  καθημερινά και ο Βαγγέλης Παπαδάκης από το Ρέθυμνο, συνταξιούχος ψαράς. «Έρχομαι κάθε μέρα στο χωριό και φροντίζω την περιουσία μου. Έχω ελιές, περιβόλι, πρόβατα και κατσίκες …»

Αυτή η επιστροφή μάλλον είναι ανάγκη που πηγάζει από το βάθος της ψυχής του και γι αυτό δεν λέει ποτέ «όχι» στις προσκλήσεις που δέχεται.