Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

Βρήκαν τη μεγάλη… φοροδιαφυγή σε καφενείο και επέβαλαν πρόστιμο!

Οδηγούν σε κλείσιμο ιστορικό καφενείο στην Κοξαρέ του δήμου Αγίου Βασιλείου

Το καφενείο του αείμνηστου μάρτυρα των ναζιστικών στρατοπέδων Τάκη Νινιδάκη στην Κοξαρέ 

Κι όμως, το ίδιο το Κράτος δια των αρμοδίων του Αρχών επιβάλλοντας «αλμυρά» πρόστιμα χωρίς καμία εξαίρεση, έστω κι αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, οδηγεί και καφενεδάκια, τα μοναδικά ακόμα που κρατούν στη ζωή τις μικρές κοινωνίες σε χωριά που χάνονται, στο κλείσιμο τους. Είναι νοοτροπίες αδίστακτων οργάνων της φορολογικής διοίκησης, που κινούμενοι, χωρίς παρεκτροπές, προφανώς με άνωθεν εντολές και αυστηρά με το γράμμα παρανοϊκών νόμων οδηγούν, δυστυχώς, και νέους επαγγελματίες να βάλουν λουκέτο σε μικρούς χώρους που εξυπηρετούν πρωτίστως κοινωνικούς σκοπούς…

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα εξοργιστικά που προκαλούν το κοινωνικό αίσθημα, στους φτωχούς και εγκαταλελειμμένους  οικισμούς στην ενδοχώρα και της Κρήτης, στα κοσμοπολίτικα νησιά του Αιγαίου όπου κάθε καλοκαίρι παρατηρείται όργιο φοροδιαφυγής και πλήθος παραβάσεων, οι ελεγκτικές Αρχές, εκτός ειδικών περιπτώσεων, δεν πλησιάζουν ή δεν … ξέρουν τίποτα για να μην ενοχλήσουν τους αρεστούς και κολλητούς υπουργών, βουλευτών και άλλων παραγόντων της δημόσιας ζωής…

Έλεγχος πραγματοποιήθηκε αιφνιδιαστικά, λοιπόν, στο μικρό και ιστορικό καφενεδάκι του αείμνηστου μάρτυρα των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης Τάκη Νινιδάκη στο ολιγάριθμο χωριό Κοξαρέ του δήμου Αγίου Βασιλείου που εδώ και εννέα χρόνια περίπου, λειτουργεί με άλλον επαγγελματία και νέο άνθρωπο, του μοναδικού πλέον στον οικισμό σήμερα, και προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από τους ντόπιους κατοίκους αλλά και ανθρώπους της περιοχής…

ΔΕΝ ΕΛΗΦΘΗ ΥΠΟΨΗ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ

Στον συγκεκριμένο έλεγχο, ωστόσο, δεν ελήφθη υπόψη καμία απολύτως παράμετρος της υπόθεσης: Ούτε πως και ο νέος καφεπώλης, που καθημερινά εξυπηρετεί, πάνω από όλα τις μικρές ανάγκες όλες τις μέρες του χρόνου των ολίγων και υπερήλικων κατοίκων και εξαναγκάζεται από την ίδια την  Πολιτεία να εγκαταλείψει τον οικισμό και την απασχόλησή του, στερώντας από τους εγχώριους πελάτες τον μοναδικό χώρο συνεύρεσης και συζήτησης, στοιχείο άκρως κοινωνικό και πολιτισμικό, ούτε εάν είναι δυνατό το πρόστιμο των 600 ευρώ που του επεβλήθη  να καλυφθεί, αφού το ποσό αυτό αποτελεί τις εισπράξεις, και όχι κέρδη, μηνών!

Και ασφαλώς, για μια ακόμα φορά, οι φοροτεχνικές Αρχές… υπερέβησαν εαυτές αφού δεν έλαβαν υπόψη τους την ιστορία του παραδοσιακού καταστήματος, ίσως και πάνω από 70 χρόνων, και τον πρώτο ιδιοκτήτη του, τον μάρτυρα των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης Τάκη Νινιδάκη, μια ζωντανή ιστορία, που επιστρέφοντας με βαθιά χαραγμένες τις πληγές από τη γη της κόλασης του Μαουτχάουζεν  επιχειρούσε μέσα από αυτή την απλή διαδικασία απασχόλησης να ξεχνά όλα τα βάρβαρα και αποτρόπαια είχε ζήσει. Μα δεν τα ξεχνούσε και όταν τα θυμόταν έκλαιγε γοερά… Εάν, φυσικά, βρίσκονταν και σήμερα στη ζωή θα αδυνατούσε να δεχτεί και το νέο κυνήγι από τις ελληνικές Αρχές…

ΠΟΥ Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ;

Και ίσως και για το λόγο μόνο αυτό, αφού «ο καφενές του Τάκη μέσα είχε μπουχτίσει από τους αναστεναγμούς και τα όσα ανήκουστα τον ακολουθούσαν» έως το 2002 που «έφυγε», απαιτούνταν άλλος ένας τρόπος διαχείρισης και αντιμετώπισης από τις ελεγκτικές Αρχές. Η αυστηρότητα και η ποινή που επεβλήθη στον νέο ιδιοκτήτη, όπως προβλέπεται από τους νόμους, κάθε άλλο παρά εμπεριέχουν στοιχεία σεβασμού στην ιστορία του μικρού καταστήματος και στην προσωπικότητα ενός ανθρώπου που μπήκε στην κρεατομηχανή του ναζισμού, επέζησε μέσα στη λαίλαπα των βασάνων του και επέστρεψε σαράβαλο στην ψυχή και στο σώμα…

Αλλά πού ευαισθησία στο αργοκίνητο και δαιδαλώδες Κράτος που κινείται τις περισσότερες φορές στις ράγες επιβολής των πιο ακραίων ποινών σε μικρομεσαίους και μεροκαματιάρηδες  και αφήνει ανέγγιχτους  όλους εκείνους που πλουτίζουν και ευημερούν μέσα στην ανομία; Επιδίωξη είναι και οι ολίγοι που απέμειναν να εγκαταλείψουν τις επαγγελματικές εστίες τους στις μικρές κοινωνίες, που ήδη φθίνουν και να προστεθούν στην υπερσυγκέντρωση των αστικών κέντρων;

Αυτού του είδους οι απασχολήσεις που επιτελούν, πλέον, τον σημαντικότερο κοινωνικό σκοπό, στις ολιγάριθμες κοινωνίες στην ενδοχώρα, ακούγεται από το σύνολο των ανθρώπων, ότι θα έπρεπε να τυγχάνουν της υποστήριξης και ενίσχυσης της Πολιτείας, καλύπτοντας τις ανύπαρκτες κρατικές δομές,  για να παραμένουν ζωντανές και όχι να περιλαμβάνονται στο σχέδιο αφανισμού τους.