Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

Η σχολή του τον έστειλε ... στο καφενείο του!

Τα μνημόνια και οι υποτακτικοί γύρισαν τούμπα τη ζωή ενός πτυχιούχου στο Αμάρι

καλομενόπουλος πετρακάκειο σχολή καφενείο

Στην πόρτα του καφενείου του ο Φραγκίσκος Καλομενόπουλος. Δεν δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί...

Του Μανόλη Παντινάκη

Τί κι αν σπούδασε, τί κι αν μεγάλωσε στην πόλη και εκεί πέρασε το μεγάλο μέρος της ζωής του! Οι τροϊκανοί και οι υποτακτικοί τους στην Ελλάδα τον έστειλαν πίσω, στον τόπο καταγωγής του και του άλλαξαν επάγγελμα από την επιστήμη που σπούδασε. Ο Φραγκίσκος Καλομενόπουλος, ένας νέος 26 χρονών, έτοιμος να μπει ως πτυχιούχος στην παραγωγή του τομέα Πληροφορικής και Μέσων Ενημέρωσης από το 2010, υποχρεώθηκε να βάλει πλώρη γι'αλλού και, αλήθεια, δεν το έχει μετανιώσει… Τώρα κρατά το πηδάλιο της ζωής του και πορεύεται, και νιώθει και τυχερός μπροστά σε άλλους, που ψάχνουν και ψάχνουν και ψάχνουν και πάντα μένουν στον άσο!

Σε λίγες μέρες, ο Φραγκίσκος συμπληρώνει χρόνο που έπιασε για πρώτη φορά το δίσκο και πήγε καφέ στον πελάτη! Ακάτεχος από καφέδες και σερβίρισμα γιατί, ποτέ δεν χρειάστηκε να γίνει καφετζής ή σερβιτόρος!
πετρακάκειο καλομενόπουλος καφενείο σχολή
Κι όταν χρειάστηκε στη δουλειά, πήγε με τους γονείς του στο χωράφι για τις αγροτικές δουλειές. Σήμερα, λοιπόν, είναι ο κυρίαρχος της πιάτσας στην άλλοτε ανθηρή, πληθυσμιακά, κοινωνία της πρωτεύουσας της επαρχίας «με τα έξι καφενεία», το Νευς Αμάρι, που, δυστυχώς, στις μέρες μας αργοσβήνει.

Σε ιδιόκτητο κτήριο ο νέος που τα μνημόνια τον έφεραν τούμπα, λειτουργεί το «Πετρακάκειο», που πήρε την ονομασία του από τον Γιάννη Πετρακάκη, τον Πετρακογιάννη όπως τον γνώριζαν όλοι τις καλές εποχές, και ήταν εκείνος που το έχτισε τη δεκαετία του ’50.

Από αυτό το στέκι θα βγάλει μεροκάματο, στεγάζοντας καφεπωλείο, μικρομπακάλικο για τις έκτακτες ανάγκες των πενήντα κατοίκων και… εκτάκτως και σουβλατζίδικο, όταν ζητηθεί.

Το χωριό δεν του ήταν άγνωστο, αφού από μικρός εκεί περνούσε τις διακοπές με την οικογένειά του και το περιβάλλον, του ήταν οικείο. Όταν, λοιπόν, ο Μπένι που το εκμεταλλευόταν, αποφάσισε να τα μαζέψει και να φύγει οικογενειακώς για την Αλβανία, λειτουργώντας εκεί ανάλογη επαγγελματική δράση, ο Φραγκίσκος απογοητευμένος που πάντα έβρισκε, όπου χτύπησε, συμπληρωμένα από εργατικά χέρια μαγαζιά, μετά από ώριμη σκέψη πήρε τη μεγάλη απόφαση να γυρίσει στο χωριό του στη δική του περιουσία. Και το έκανε!

«ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΔΕ ΜΟΥ ΕΡΧΟΤΑΝ ΚΑΛΑ…»

Και γιατί να μην αξιοποιήσει ο ίδιος τη δική του περιουσία; Άλλωστε, η δουλειά ντροπή δεν έχει! «Έψαξα στην επιστήμη που σπούδασα και οποιαδήποτε άλλη δουλειά στο Ρέθυμνο», τονίζει για τις αναζητήσεις του, φραγκίσκος καλομενόπουλος καφενείο σχολή«όμως μάταια! Η απόφαση δε μου βγήκε σε κακό. Ήμουν τελείως άσχετος με το αντικείμενο, όμως, ευτυχώς έχω τη μάνα μου δίπλα και αν δεν ήταν η μάνα μου δε θα το τολμούσα…»

Και βέβαια για τον ίδιο, ως αναμένονταν, ο πρώτος καιρός ήταν δύσκολος, όμως ξεπέρασε τα εμπόδια προσαρμογής. «Δε μου ερχόταν καλά στην αρχή», τονίζει. «Άφησα, έτσι, ξαφνικά τις παρέες και τον τρόπο ζωής μου, όμως τώρα συνήθισα. Πηγαίνω στο Ρέθυμνο, όταν έχω και δουλειές του μαγαζιού, βρίσκομαι πάλι μαζί τους ή έρχονται και εκείνοι εδώ και δεν χανόμαστε. Δεν περίμενα ποτέ όταν σπούδαζα και άλλες φορές, ότι θα επέστρεφα στο χωριό και θα αναλάμβανα το καφενείο! Τώρα έχω αλλάξει τον τρόπο σκέψης μου και διαχειρίζομαι διαφορετικά τη ζωή μου. Και περισσότερο είμαι ευχαριστημένος γιατί διαχειρίζομαι κάτι που είναι δικό μου, που είναι περιουσία μου. Ύστερα, είμαι δίπλα στους γονείς μου κι όταν με χρειαστούν βρίσκομαι κοντά τους. Διαφορετικά είναι!»

Το καφενείο το χειμώνα υπολειτουργεί και το μεροκάματο δε βγαίνει, ή βγαίνει μετά βίας, «με τους οκτώ μόνιμους κάθε μέρα πελάτες», που εμφανίζονται από το Νευς Αμάρι και το γειτονικό, ρημαγμένο οικισμό του Οψιγιά.

Από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο, όμως, με την κάθοδο των αποδήμων και τους ξένους, τα πράγματα μπαίνουν σε άλλους ρυθμούς. «Στο καφενείο είμαι «δεμένος» και κάθε δυο μέρες το καλοκαίρι, πρέπει να κατεβαίνω στην αγορά του Ρεθύμνου για τα ψώνια του μαγαζιού», επισημαίνει.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 7-8 ΧΡΟΝΙΑ

Ωστόσο, ο Φραγκίσκος Καλομενόπουλος αν και η γενιά του δέχεται το μεγάλο βάρος της κρίσης αισιοδοξεί: «Η γενιά η δική μου θα την κουτσοβγάλει και εμείς δεν θα πεινάσουμε γιατί έχουμε επαφή με τη γη, και μάθαμε από παιδιά. Θα δυσκολευτεί η επόμενη και θα είμαστε σε δυσκολίες και τα επόμενα εφτά με οκτώ χρόνια…»

Θα άφηνε, όμως, την περιουσία του στο Νευς Αμάρι, αν στην πορεία του χρόνου βρίσκονταν εργασία στο αντικείμενο που σπούδασε; «Η ερώτηση είναι δύσκολη», απαντά. «Δεν ξέρω, αλλά δεν περιμένω μέσα στα επόμενα εφτά με οκτώ χρόνια…»

Οι συγκυρίες του άλλαξαν τα όνειρα και τις προοπτικές, όμως δεν τον «βύθισαν» στο μαύρο. Ελπίζει, όπως και πολλοί, ότι κάτι φωτεινό μπορεί να έλθει αν παταχθεί η διαφθορά στο δημόσιο βίο της χώρας που συσσώρευσε την ανηθικότητα και γκρέμισε τις αξίες… Γιατί, διερωτήθηκε, «από την κεφαλή δε βρωμάει το ψάρι;» Έτσι ακριβώς!