Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

Μια «δασκαλεμένη» απαγωγή

Μια αρπαγή 65 χρόνων, που έμεινε στην ιστορία μετά την ιστορία της Τασούλας

δασκαλεμένη απαγωγή πετράκης δασκάλα

Ο Στρατής Πετράκης σήμερα στο καφενείο του στην Καλή Συκιά. Είχε συμμετοχή στην ομάδα απαγωγής της δασκάλας και θυμάται την ιστορία σαν να ήταν χθες!

Τέσσερα χρόνια από τα άγρια γεγονότα της γερμανοκατοχής, το 1948, και ενώ ο τόπος σπαρασσόταν από τις εμφύλιες συγκρούσεις (ελάχιστα στο Ρέθυμνο), οι μικρές κοινωνίες στα χωριά προσπαθούσαν να  ξαναβρούν τον εαυτό τους από τον πόνο του πολέμου και των νεκρών που άφησε.

Όμως, αυτά τα χρόνια παρατηρούνταν  δασκάλες σε ορισμένα χωριά του νομού, να έχουν μπει σε ασφυκτικό κλοιό κατοίκων με στόχο την απαγωγή - άλλες φορές εκούσια, κι άλλες ακούσια, ώσπου στο τέλος ... και οι ακούσιες απαγωγές γίνονταν και αυτές… εκούσιες! Ωστόσο, η απαγωγή μιας γυναίκας, και πολύ περισσότερο μιας δασκάλας, ήταν ένα γεγονός που θεωρούνταν «ακραίο στο συντηρητικό περιβάλλον» και ποινικά κολάσιμο…

Αυτά τα χρόνια  είχε γίνει και η περίφημη απαγωγή της Τασούλας που δημιούργησε μείζον πολιτικό θέμα! Όμως, οι μαζικές απαγωγές διδασκαλισσών στο δυτικό Ρέθυμνο, ήταν ένα παγκρήτιο γεγονός που είχε ταράξει τις τοπικές κοινωνίες και οι πρωταγωνιστές τους ενδιαφέρονταν, κυρίως, για την εξασφάλιση του επιούσιου στους καιρούς της ανέχειας. Την απαγωγή της Τασούλας ακολούθησαν μια απαγωγή στην Ασή Γωνιά, η απαγωγή στο Κάτω Βαλσαμόνερο και μια τρίτη στα Μυριοκέφαλα. Τότε έκλεβαν δασκάλες και τώρα κλέβουν πρόβατα!

Αν και μικρός ο Δημήτρης Γ. Καλλιτσουνάκης, μαθητής στα 7 του χρόνια, απορρόφησε εκείνο το γεγονός στο Κάτω Βαλσαμόνερο, με απαγωγέα το συγχωριανό του κοινοτάρχη Νίκο Λιονή και απαχθείσα, τη δασκάλα Άννα Δρουλίσκου. Ο Λιονής, τότε 25 χρονών, «ήταν ένας ωραίος άνθρωπος» και η νεαρή εκπαιδευτικός είχε πατέρα τον Παντελή και αδέλφια το Βαγγέλη και τη Μαρία που και αυτή δίδασκε σε δημοτικό σχολείο του Ρεθύμνου.

Μάλιστα, η Μαρία ήταν εκείνη που αντιδρούσε περισσότερο, στον επικείμενο γάμο. Ο Καλλιτσουνάκης έχει ακόμη στη μνήμη του το δυναμισμό μιας γριούλας με το μαύρο τσεμπέρι στο χωριό, όταν το μοναδικό θέμα συζήτησης ήταν η απαγωγή: «Να το κάψομε το σχολειό…», έλεγε με δυναμισμό, προσπαθώντας να παρασύρει τους συγχωριανούς της σε μια τέτοια ακραία πράξη!

Το τέλος, βέβαια, αυτής της μυθιστορηματικής απαγωγής, δεν είχε το αποτέλεσμα που όλοι προσδοκούσαν! Ούτε γάμος έγινε «επειδή πρόλαβαν τα αποσπάσματα», ούτε υπήρξαν άλλα… παρατράγουδα. Απλά, ο πρωταγωνιστής κοινοτάρχης και οι συμμετέχοντες στην απαγωγή εξέτισαν κάποια χρόνια στις φυλακές της Φορτέτζας. Με την αποφυλάκισή του ο Λιονής έφυγε στην Αθήνα όπου «παντρεύτηκε μια γυναίκα από την Αμαλιάδα», και η Δρουλίσκου κοντά δυο χρόνια από τη δίκη, πέθανε (δυστυχώς) έχοντας προσβληθεί από καρκίνο στο στήθος.

Ο Στρατής Πετράκης από την Καλή Συκιά Ρεθύμνου, που πήρε μέρος στην αρπαγή της δασκάλας «ως έμπιστο πρόσωπο του Λιονή», τιμωρήθηκε και έμεινε στη φυλακή 9 μήνες. Γυρίζει τη θύμηση του σε εκείνο το περιστατικό, δεκαετίες μετά και αφηγείται: «Ήτανε στα τέλη της δεκαετίας του ’40, θαρρώ το ’48 και στο χωριό μου την Καλή Συκιά, εμείς δεν μπορούσαμε να ησυχάσομε από τσι Κρουσανιώτες που κάψανε τσι χωριανές μας στα σπίτια…

»Ήτανε, το θυμούμαι, Οκτώβρης και μια μέρα έρχεται ο Νίκος ο Λιονής από το Κάτω Βαλσαμόνερο, ήτανε πρόεδρος στο χωριό, και μου λέει: «Στρατή, μια δασκάλα θέλω να κλέψω και να μου βρεις 5-6 ανθρώπους να πάμε να την πάρομε». Του λέω, «εντάξει πρόεδρε». Η δασκάλα ήτανε η Άννα Δρουλίσκου από τα Φραντζεσκιανά Μετόχια, που διάβαζενε στο Κάτω Βαλσαμόνερο. Κάθε πρωί έφευγενε από το χωριό της με τα πόδια  και πήγαινε κι έκανε μάθημα, και μέχρι το σκολειό, τελευταία, τη συνόδευενε ο πατέρας της, για να μην πηγαίνει μοναχή…   

Η ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ…

»Στην πρώτη απόπειρα που κάμαμε, ήτανε ο Σταύρος Λιονής από τον Άγιο Ανδρέα, ο χωριανός μου ο Μιχάλης ο Κωστάκης κι εγώ, κι έγινε απόξω από την εκκλησία τσ’ αγιάς Μαρίνας στο Κάτω Βαλσαμόνερο. Εμείς είχαμε μπει μέσα στην εκκλησία και τρώγαμε, αξέχαστα, τυρί! Ήτανε ένας ζευγάς απόξω κι έκανε χωράφι, άκουσε τη φασαρία, δεν τον αφήσαμε να μπει μέσα, τον φοβερίσαμε κι έφυγε…

»Τα πράγματα ήτανε δύσκολα τούτες τις μέρες, γιατί είχε γίνει ένα φονικό κι ένας Στέλιος Καλλιτσουνάκης σκότωσε τον κουνιάδο του που έμενε στα Χανιά. Στη δεύτερη απόπειρα, στον ίδιο τόπο, επειδή βόλευενε, συμμετείχανε εκτός από μένα, ο Γιώργης ο Σταυρουλάκης κι ο Νίκος ο Νικητάκης απού την Καλή Συκιά, ο Γιώργης ο Καλλιτσουνάκης από το Βαλσαμόνερο, ο Χρήστος ο Λιονής απού το Μούντρος, ο Γιάννης ο Γιαννάς από το Ροδάκινο κι ο Νίκος ο Λιονής που ήθελε να κλέψει τη δασκάλα…

»Είχαμε στήσει την ενέδρα κάτω από την εκκλησία, ήταν βροχερός ο καιρός και κατά τσι 10 το πρωί που περνούσε την αρπούμε και βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο που πάει στο Ρέθεμνος. Την περάσαμε όξω από το Καλονύχτι κι ήρθαμε στην Καλή Συκιά. Την πήγαμε σε ένα μιτάτο όξω απου το χωριό και το βράδυ της πρώτης μέρας, τη βγάλαμε στο λημέρι στου «Μπαντουβά τα λακκούδια», στον Τσιλίβδικα. Την είχαμε στο λημέρι δυο μέρες και μετά, επειδή ήτανε κρύο, την κατεβάσαμε στο δάσος στο χωριό απόξω και τη βάλαμε σε ένα σπίτι…»

ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΩΣΑΝ ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

Ο Λιονής με τη δασκάλα έμειναν στο δάσος ένα μήνα. Ενώ τα αποσπάσματα, που στο μεταξύ τούς αναζητούσαν, χτένιζαν σπιθαμή προς σπιθαμή την περιοχή χωρίς, όμως, να  μπορέσουν να τους εντοπίσουν. Οι φύλακές τους είχαν πάρει κάθε μέτρο προστασίας τους, και  η υπόθεση είχε γίνει κυρίαρχο θέμα συζήτησης στις κοινωνίες.

Στο μεταξύ, οι δασκάλες που υπηρετούσαν σε σχολεία του νομού, φοβούμενες και «για το δικό τους μέλλον» αφού είχαν προηγηθεί και άλλα ίδια με συναδέλφισσές τους σε ορεινά χωριά, αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν συλλαλητήριο στο Ρέθυμνο, ζητώντας προστασία από τις Αρχές.

Συνεχίζει ο Πετράκης: «Μια μέρα περνούσε το απόσπασμα όξω απου το σπίτι που ήταν και λέει η δασκάλα του Λιονή: «Δώσε μου το πιστόλι σου να το κρατώ εγώ, γιατί αν σε πιάσουν με το πιστόλι θα σε δικάσουν». Περάσανε και δεν τους είδανε και τότες βεβαιωθήκαμε πως η Δρουλίσκου τον θέλει. Τους φέραμε μέσα στην Καλή Συκιά και τους πήγαμε στο σπίτι του Σταυρουλάκη. Η οικογένεια της δεν τον ήθελε γαμπρό και εκειά ήτανε το πρόβλημα…

»Αυτή την περίοδο συμφώνησαν και επρόκειτο να γίνει και ο γάμος. Έλα, όμως, που δε βρισκόταν παπάς να τσι στεφανώσει! Ο δεσπότης του Ρεθύμνου ο Αθανάσιος, είχε απαγορέψει στσι παπάδες να τσι στεφανώσουν κι όποιος παπάς το έκανε θελα τον ξυρίσει! Βρέθηκε, όμως, ο παπά Τζούγκρος απου τα Αγκουσελιανά κι είπενε: «Εγώ θα κάνω το μυστήριο κι ας με ξυρίσει, μόνο να τσι φέρετε στο εκκλησάκι στη Μπαλέ».

Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Συνεννοήθηκαν τη μέρα, όμως, ενώ το ζευγάρι πήγαινε στην εκκλησία συλλαμβάνεται με όλους που συμμετείχαν στην απαγωγή, από άντρες του αποσπάσματος και κρατήθηκαν στα κρατητήρια της Χωροφυλακής.

Το μυστήριο δεν τελέστηκε και ο γαμπρός Νίκος Λιονής μαζί με τους Στρατή Πετράκη, Γιώργη Σταυρουλάκη, Νίκο Νικητάκη, Γιώργη Καλλιτσουνάκη και Χρήστο Λιονή παραπέμφθηκαν σε δίκη, κατηγορούμενοι για απαγωγή. Η δίκη είχε μεγάλη διάρκεια, και τους κατηγορούμενους  ακολούθησαν στα δικαστήρια των Χανίων, όπου εκδικάστηκε η υπόθεση, εκατοντάδες φίλοι τους.

«Τον γαμπρό καταδίκασε το δικαστήριο 12 χρόνια φυλακή, το Νικητάκη τέσσερα χρόνια κι εμείς οι υπόλοιποι, πλην από ένα, δικαστήκαμε με ένα χρόνο φυλακή ο καθένας. Βέβαια κάναμε λιγότερο καιρό μέσα», καταλήγει ο Πετράκης. «Έκαμα 9 μήνες φυλακή στη Φορτέτζα και βγήκα.  Ο Λιονής πήγε στην Αθήνα και παντρεύτηκε, και δεν τον ξαναείδα παρά μόνο στην κηδεία του! Η δασκάλα πέθανε, θαρρώ ενάμιση χρόνο μετά τη δίκη, από τη στενοχώρια της…».