Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

Μια γυναίκα ... σε πέντε ρόλους!

Μια 30χρονη ανεβαίνει κάθε μέρα ένα «Γολγοθά»

κακλαμάνου μητέρα μαθήρια ποιήτρια εργαζόμενη ρόλοι

Η 30χρονη γυναίκα δίνει καθημερινά τη δική της μάχη για να "χωρέσει" σε ένα 24ωρο τις "αγάπες", τις ανάγκες, τις υποχρεώσεις και τα πάθη της!

Είναι μάνα, σύζυγος, μαθήτρια, εργαζόμενη και ποιήτρια! Κι αν η Ελένη Κακλαμάνου - Περαντωνάκη των 30 χρόνων δεν είχε αυτοπεποίθηση και δυναμισμό, δεθα μπορούσε να επιβιώσει στους χαλεπούς καιρούς μας.

Παιδί πολυμελούς οικογένειας, έμαθε από μικρή στα δύσκολα και δε διαμαρτύρεται. Οι γονείς της είχαν να θρέψουν πέντε ψυχές. Όμως, κάποιες φορές νιώθει την ανάγκη τη ζωή της και όσα την ταρακουνούν γύρω της, να τα κάνει ποιήματα και καταθέτει την ψυχή της. Θυμάται την εαυτή της να γράφει «τις νύχτες κοριτσάκι στα 12», στο χωριό Μουρνέ Ρεθύμνου που γεννήθηκε, και συνεχίζει σήμερα στα γειτονικά Ακούμια, όπου είναι οικογενειακώς εγκατεστημένη…

Η καθημερινότητά της είναι εξαντλητική αλλά, όπως εξομολογείται η ίδια, «αυτός ο αγώνας μου δίνει δύναμη». Στο πόδι από τις 05.00 το ξημέρωμα, για να ετοιμάσει το φαγητό της ημέρας και να πάρουν τα δυο παιδάκια της 9 και 11 χρόνων το πρωινό τους, πριν φύγουν με το λεωφορείο για το δημοτικό σχολείο του Σπηλίου όπου φοιτούν.

Αμέσως μετά, η μάνα θα επιβιβαστεί σε άλλο λεωφορείο και θα φτάσει στο Ρέθυμνο για να πάει στο δικό της σχολείο, και ως μαθήτρια της Γ’ τάξης του Ενιαίου Επαγγελματικού Λυκείου θα παρακολουθήσει τα μαθήματα της ημέρας. Από τις 15.30 το απόγεμα αρχίζει ένας άλλος αγώνας χωρίς διακοπή, ιδιαίτερα επίπονος, για τις υποχρεώσεις στο σπίτι, στα παιδιά και για την επιβίωση. Ο χρόνος ξεκούρασης μάλιστα τη σχολική περίοδο , με τρεις μαθητές στα θρανία και καθημερινές μετακινήσεις είναι ανύπαρκτος…

Η 30χρονη, με την ασφυκτική πίεση του χρόνου, θα πρέπει σε λίγες ώρες να φροντίσει τις ανάγκες του σπιτιού, την παραπέρα μόρφωση των παιδιών μετακινώντας τα σε φροντιστήριο και ακαδημία ποδοσφαίρου, συνέχεια να εργαστεί για λίγες ώρες στα χωριά Σπήλι, Κισσός και Ακούμια και επιστρέφοντας να τα βοηθήσει στην προετοιμασία για το σχολείο της επόμενης μέρας. Ύστερα θα προετοιμαστεί και η ίδια, από τα μεσάνυκτα και μετά, ως μαθήτρια!

«Ο ύπνος μου είναι λίγος, και δεν ξέρω, τα ξημερώματα σηκώνομαι σαν κάποιος να με κινητοποιεί για να αρχίσω τον αγώνα της ημέρας», σημειώνει. «Δυο χρόνια τώρα ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα και η κούραση μου βγαίνει. Όμως αντέχω και θα αντέξω γιατί ότι κάνω το αγαπώ και η ζωή μόνο έτσι έχει νόημα. Πιστεύω, αν και η κάθε μέρα είναι πολύ κουραστική, πως δε θα λυγίσω και θα τα καταφέρω».

Ο στόχος της γυναίκας - ελατήριο είναι φέτος που θα πάρει απολυτήριο, να δοκιμάσει τις δυνάμεις της και σε σχολή της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, εμπλουτίζοντας τις γνώσεις της στις γραφιστικές τέχνες, που είναι «το όνειρο ζωής» της. Παράλληλα, στο βάθος του μυαλού της υπάρχει ως στόχος τα εκατοντάδες ποιήματά που έχει συγκεντρώσει από τα μικρά της χρόνια, τον κατάλληλο χρόνο, να τα κάνει συλλογή και να την εκδώσει.

-Τι είναι για σένα ποίηση; τη ρωτάς. Και αποκρίνεται: «Είναι ότι σε αγγίζει, σε αναστατώνει και σε υποτάσσει. Τότε νιώθεις την ανάγκη να κάνει ο ψυχισμός σου την επανάστασή του. Γράφοντας στίχους ελευθερώνομαι…»