Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

Μια εκκλησία χτίζεται… δυο αιώνες!

Μένει μόνο με τους τοίχους μέχρι να τους αρπάξει κι αυτούς ο χρόνος

Με τους τοίχους μένει ίσως και διακόσια χρόνια η εκκλησία του Αφέντη Χριστού

Πάει κι… έρχεται τώρα και είκοσι περίπου χρόνια το θέμα της ολοκλήρωσης της εκκλησίας του Αφέντη Χριστού στη «Βρύση Σώχωρα» του μικρού οικισμού Καλογέρου στο Αμάρι των εξήντα πέντε μόνιμων κατοίκων! Αλλά και για τα επόμενα, ως φαίνεται, χρόνια, το εκκλησάκι θα μένει στάσιμο και με τους τοίχους να μένουν όπως τους άφησαν οι τελευταίοι μάστορες αν και «η κοινωνία θέλει να προχωρήσει και να κλείσει η υπόθεση», αλλά, δυστυχώς, δεν ολοκληρώνεται για άγνωστους λόγους! Τι άραγε να φταίει;

 

Ο κ. Γιώργης Θωμαδάκης, με εμπειρία 26 χρόνων είτε ως κοινοτάρχης στου Καλογέρου είτε ως δημοτικός σύμβουλος στον πρώην δήμο Συβρίτου, εκφράζει την ομοψυχία όλων των συγχωριανών του: «Όλοι μας στο χωριό θέλουμε να αποπερατωθεί η εκκλησία του Αφέντη Χριστού και με λίγη καλή θέληση πιστεύω να προσπεράσουμε τις δυσκολίες με τη γραφειοκρατία και τα οικονομικά θέματα που έχουν προκύψει. Είμαι αισιόδοξος ότι το εκκλησάκι δεν θα περάσουν χρόνια και θα τελειώσει επιτέλους…»

Ο ΠΑΠΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ…

Ο ναός που άρχισε να χτίζεται σε ταραγμένους καιρούς, επί τουρκοκρατίας, ίσως και πριν από δυο αιώνες, από τον Στέλιο Θωμαδάκη ή Στελιανάκι  που «ήταν στην εποχή του και αρχιτέκτονας και μηχανικός και κτίστης», βρίσκεται λίγα μέτρα στην είσοδο του χωριού από τον κεντρικό δρόμο του Αμαρίου, κοντά στην «Κάτω Βρύση» και στα περιβόλια που κάποτε ζούσαν τον πληθυσμό με τις πολυπληθείς οικογένειες…
Με τον θάνατό του, τη συνέχιση των εργασιών ανάλαβε ο αείμνηστος εφημέριος του Καλογέρου Δημήτρης Δραμιτινός που «δόθηκε με όλη του την ψυχή στο έργο» και «αναχωρώντας» και εκείνος το θέμα… κόλλησε ξανά.  Ίσως ο διάδοχος και γιός του στην ενορία πατέρας Θανάσης Δραμιτινός να επισπεύσει τις διαδικασίες, κινούμενος από την εσωτερική ανάγκη της ολοκλήρωσης που δεν πρόλαβε ο πατέρας του συνεχίζοντας έτσι το ευάρεστο έργο του, αφού αποτελεί και αίτημα της τοπικής κοινωνίας. Μακάρι!