Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

Οι… υποκουλτούρες του Σαν Φρανσίσκο

Πανδαισία χρωμάτων στα ρούχα των ανθρώπων, στις βιτρίνες κοντά στο δρόμο που θα γίνει η παρέλαση, στα συνθήματα, στην ατμόσφαιρα.

παρέλαση σαν φρανσίσκο πόλη σχορετσανίτης

Του Γεωργίου Νικ.Σχορετσανίτη

"Οι υποκουλτούρες παρουσιάζουν πλεονεκτήματα σε μια εποχή
όπου η επίσημη κουλτούρα  απολιθώνεται ή παρακμάζει,
και όπου η λέξη ‘περιθωριακός’ χρησιμοποιείται μειωτικά,
σαν να ήμασταν όλοι σύμφωνοι για την αξία του κειμένου
στην κυρίως σελίδα"
Μαργαρίτα Γιουρσενάρ, Ο γύρος της φυλακής 

 

Τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου και όλη η πόλη στο πόδι. Κλείνω ήδη κάπου ένα μήνα σ’ αυτή την πόλη και το’ χω καταλάβει. Υπάρχει - αν μη τι άλλο - υπάρχει τουλάχιστον ανοχή στη διαφορετικότητα. Εδώ και μια εβδομάδα τώρα, διαχέεται κάτι περίεργο στη κεντρική γειτονιά που διαμένω, στους δρόμους, τα παγκάκια, κάτω απ’τα δέντρα, στις μικρές πλατειούλες του κέντρου, στο γρασίδι των παραλιακών πάρκων απέναντι από τις προβλήτες του λιμανιού, στους κήπους γύρω από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, στα τραπεζάκια των μικρών καφέ γνωστής πολυεθνικής εταιρείας, στις άκρες των οικοδομικών τετραγώνων, στα εστιατόρια, στα καλοφτιαγμένα μπαρ, στην ατμόσφαιρα, παντού.

Ένα πιάσιμο του χεριού ανέμελο, μια ξένοιαστη αγκαλιά, αίφνης κάτι περίεργα αλλά και αυτονόητα φιλιά αδιαφορώντας για τι γίνεται τριγύρω, ένα βλέμμα πιο σταθερό και διεισδυτικό απ’ τα καθιερωμένα στα μάτια του άλλου, χωρίς να ενοχλούν βέβαια απ’ ότι φαίνεται  κανένα. Το υποψιασμένο, χρόνια τώρα, μάτι του ντόπιου δεν αφήνει περιθώρια παρεξήγησης των κινήσεων και απόρριψης των προτιμήσεών τους. Οι εκδηλώσεις τους ενσωματώνονται αβίαστα στο άμεσο περιβάλλον, η συμπεριφορά τους δεν τραυματίζει τη ματιά, γίνεται ένα με αυτή.

Αμέτρητος και ο αριθμός των ξένων, των επισκεπτών, που έχουν έρθει από άλλες πολιτείες της Αμερικής, άλλα κράτη κυρίως της βόρειας Ευρώπης, αντιπροσωπείες ομοφυλοφιλικών οργανώσεων αμφοτέρων των φύλων απ’ όλο τον κόσμο, άλλων μειονοτήτων που εκμεταλλεύονται από μια έννοια τους περισσότερο γνωστούς, τις ήδη εγκατεστημένες και συχνότερα απαντώμενες πρωτοκαθεδρίες, να κάνουν αισθητή και αυτοί την παρουσία τους, να δηλώσουν το επιθυμητό και αυτονόητο γι’ αυτούς, την προσωπική τους ελευθερία.   

γιώργος σχορετσανίτης σαν φρανσίσκοΚατεβαίνω στο κέντρο της πόλης, Σάββατο απόγευμα, περπατώντας  στην Kearny Street. Μια ψιλή υποψία κρύου στον περίγυρο. Τα περισσότερα καταστήματα ανοιχτά. Γύρω από τη Market Street, την κεντρική λεωφόρο της πόλης που την κόβει στην κυριολεξία στη μέση, απ’το λιμάνι μέχρι πέρα δυτικά στο μεγάλο ωκεανό, πυρετός προετοιμασιών. Ασυνήθιστη η φασαρία των δρόμων για τη μέρα αυτή. Όλα δείχνουν το αύριο. Όλα σηματοδοτούν τη μεγάλη παρέλαση της τελευταίας Κυριακής του Ιουνίου στο Σαν Φρανσίσκο!

Αλλού συγκατάβαση, αλλού κάποια μεγαλύτερη ίσως διαχυτικότητα που μπορεί να φτάνει στην πρόκληση, τη χυδαιότητα για μερικούς, δεν είναι ικανές να αλλοιώσουν το αποτέλεσμα ή να κάμψουν έστω προσωρινά, τις αντιστάσεις των λίγων διαφωνούντων και δύστροπων. Μπαίνω σε κάποιο από τα πολλά μπαρ της γειτονιάς για γρήγορο φαγητό. Γεμάτο χαρούμενα… ζευγάρια. Βολεύομαι κάπου σ’ ένα τραπεζάκι, να ξοδέψω λίγη από  την ώρα μου μέσα σ’ένα  πιάτο κι ένα παγωμένο ποτήρι της καλιφορνέζικης μπύρας. Ίσως είναι ο καλύτερος τρόπος αυτό το απόγευμα, να αποχαιρετήσω τη μέρα που χάνεται αποφασιστικά στον Ειρηνικό.

Την άλλη μέρα βγήκε ένας ήλιος τόσο λαμπερός, που φώτισε τελεσίδικα την αλήθεια! Κατεβαίνω στο κέντρο της πόλης. Περιορισμένη, όπως ήταν αναμενόμενο, η κίνηση των τροχοφόρων. Πανδαισία χρωμάτων στα ρούχα των ανθρώπων, στις βιτρίνες κοντά στο δρόμο που θα γίνει η παρέλαση, στα συνθήματα, στην ατμόσφαιρα.

Ταυτόχρονα πανδαιμόνιο μοναδικών λάγνων βλεμμάτων, μακρόσυρτων τραγουδιών με συνοδεία κιθάρας σε μια γωνία, αγκαλιασμάτων, χειρονομιών που σε άλλες καταστάσεις ενοχλούν, συνωμοτικών συμπεριφορών για τα ανύποπτα μάτια, παντού. Προλαβαίνω να δω, να καταγράψω και να απαριθμήσω.

Σε μερικά σημεία μαζεμένοι οι πυροσβέστες γύρω από τα μοναδικά σε ομορφιά, σχεδιασμό και κατάσταση κόκκινων οχημάτων τους, έτοιμοι να δηλώσουν τις προτιμήσεις τους όταν δεν τρέχουν σαν δαιμονισμένοι στους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο, αστυνομικοί ένστολοι φυσικά μέσα κι’ έξω απ’ τα περιπολικά, υπάλληλοι σχεδόν όλων των δημόσιων υπηρεσιών, μέλη της φιλαρμονικής του δήμου,γιώργος σχορετσανίτης σαν φρανσίσκο γυμνάσια, Πανεπιστήμια, λεσβιακές οργανώσεις από διάφορα μέρη, στήθια γυναικών πεταμένα έξω ασύστολα, άντρες δύο –δύο, ό ένας  να κρατάει το χάρτινο πλακάτ με το "just" κι άλλος το "married", πολλοί ημίγυμνοι, σχεδόν γυμνοί, σα να θέλουν να αποβάλλουν  τους σταυρούς που τους σταύρωσαν όλα αυτά τα χρόνια, να γκρεμίσουν και το τελευταίο οχυρό των αντίρροπων και των  φυγόκεντρων  δυνάμεων, δικών τους και των άλλων.

Ανεβαίνω απ’ τη μια μεριά του δρόμου προς τα πάνω με κόπο και σταματώ σε μια πάροδο της Market Street κοντά στο Δημαρχείο. Εδώ δε λείπουν όμως οι εκπλήξεις! Σε κάτι γωνιές μαζεμένοι, οι αντίθετοι, μερικοί πάνω στην ταράτσα ενός πολύχρωμου τραμ ακινητοποιημένου στην αφετηρία του: "Ο θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, και όχι τον Αδάμ και τον Στήβ", "Η ομοφυλοφιλία θα καταστρέψει το έθνος μας" και άλλα παρόμοια. Σηκωμένα πλακάτ, μηνύματα κατευθυνόμενα προς τα πού άραγε, σε ποιόν αποδέκτη; Περίσσεψαν ευτυχώς οι γνωστικοί εκατέρωθεν, προτού ξεσπάσουν τα χειρότερα. Κάποια στιγμή όμως, ακούστηκαν πέρα μακρυά στην αρχή του δρόμου, στο ξέφωτο του πάρκου, κοντά σε μια προβλήτα του λιμανιού, μουσικές στη διαπασών που σήμαναν την αρχή της πολυαναμενόμενης τελετουργίας. Νομίζω ότι έφτασε η ώρα!

Ας αρχίσει επιτέλους η παρέλαση!

…Είμαι στη μέση του ποιήματος
και με πιάνει πανικός , φοβάμαι
μην πέσω πάνω στις ίδιες λέξεις
ανοίγω το παράθυρο για φρέσκο αέρα
και κρύα ρεύματα του Σαν Φρανσίσκο…

Ντίνος Σιώτης, Αυτοβιογραφία ενός στόχου

Αργά στο τέλος μιας κάποιας άλλης μέρας στο εσωτερικό του Δημαρχείου. Ανέβαινα αργά τις σκάλες του κεντρικού χωλ του Δημαρχιακού Μεγάρου. Ένα μοναδικό σε αρχιτεκτονική, ομορφιά εσωτερική και εξωτερική, διακόσμηση και επιβλητικότητα, κτίριο.

Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί αυτοί οι άνθρωποι δανείζονται, έστω, τα καλύτερα απ’ τους άλλους και μερικοί εξοστρακίζουν ό,τι καλύτερο έχουν. Απολάμβανα τις μεγαλοπρεπείς τόσο όμορφα διακοσμημένες αίθουσες, τους κυκλικούς εξώστες στον πρώτο όροφο του μεγάρου, την αρχιτεκτονική τους, την υπέροχη θέα απ’ αυτό το σημείο, όταν τους είδα! 

Έβγαιναν από μια αίθουσα πιασμένοι χέρι – χέρι, η ευτυχία διάχυτη γέμιζε τον αέρα. Γύρω φίλοι, συγγενείς, ο φωτογράφος πραγματικός άρχοντας του στυλιζαρίσματος της στιγμής. Δεν μπήκα στον πειρασμό και απέφυγα να τραβήξω έστω και μια φωτογραφία, να απαθανατίσω και αποτυπώσω εκείνη την πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου φάνηκε μεγάλη ιεροσυλία γι’ αυτή τη λιλιπούτεια στιγμή της μοναδικής εκείνης χαρά τους!

Δεν ξέρω αν θα ξαναγυρίσω σύντομα σ’ αυτή την πόλη για να μείνω για κάποιο μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα. Θα ήθελα βέβαια να την ξαναζήσω. Να… ακούσω τα θροΐσματα του νοτισμένου αέρα της πόλης με τη σπαρακτική κραυγή της νεαρής ξανθιάς χίπισσας από το Τέξας, που έψαχνε απεγνωσμένα τον δικό της άντρα στα πάρκα, στις σκηνές των συναυλιών της με τις εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο να την ανεβάζουν εκεί ψηλά που κινδύνευε να πέσει, αλλοίμονο, γρήγορα, στα εσαεί αεικίνητα σπίτια της, τον άντρα που δε βρήκε τελικά ούτε εδώ, ούτε ποτέ κάπου αλλού.

Να δω αυτά που δεν έτυχε, να προλάβω άλλη μια φορά να πάρω λίγο ακόμα απ’ αυτήν την πόλη, να αποκωδικοποιήσω κάτι σκόρπια τμήματα μερικών… τροποποιημένων διπλών ελίκων του DNAτης, να πάρω τα μηνύματα που δεν πρόλαβα, να καταγράψω εντονότερα θραύσματα στιγμών στη μνήμη, προτού περάσουν την οξειδωτική διαδικασία του χρόνου και στη λήθη, και να ξαναδώ τέλος μερικούς παλιούς φίλους και συναδέλφους και το Νοσοκομείο Mount Zion, αν θα βρίσκεται ακόμα εκεί και δεν έχει μεταφερθεί εν τω μεταξύ, στο υπό ανέγερση καινούργιο του συγκρότημα.

Βιβλιογραφικές αναφορές

-  Γιουρσενάρ Μαργαρίτα: Ο γύρος της φυλακής. Μετάφραση Νίκος Δομαζάκης.  Εκδόσεις Χατζηνικολή. Νοέμ­βριος 2009.Αθήνα.

-  Ντίνος Σιώτης: Αυτοβιογραφία ενός στόχου. Εκδόσεις Κέδρος. 2006. Αθήνα.