Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

Τρεις μήνες περπάτημα ... για να γλιτώσουν!

Ο Ασελάμ, ο Ραμίζ και ο Χαν διέσχισαν πέντε χώρες για ... μια καλύτερη ζωή

ασελάμ χαν ραμίζ αφγανιστάν πακιστάν μετανάστες

Τους συνάντησα στην Έμπαρο της Βιάννου. Τριγύριζαν στην πλατεία κι όταν με αντιλήφθηκαν ... ζήτησαν το φλας! "Φώτο - φώτο" μου λέει ο μεγαλύτερος από τους τρεις. Και δεν του χάλασα χατήρι... Με τα λίγα ελληνικά του και τη βοήθεια των νεότερων της "παρέας" του, καταφέραμε να συνεννοηθούμε!

ασελάμ χαν ραμίζ αφγανιστάν πακιστάν μετανάστεςΟ Ασελάμ βρίσκεται στην Κρήτη εδώ και δύο χρόνια, άφησε το επικίνδυνο Αφγανιστάν, μαζί άφησε και τη γυναίκα και τα δυο παιδιά του, και ήρθε στην Ελλάδα. Για δουλειά, για τί άλλο; Και κάνει ... ό,τι βρεθεί! "Δουλεύεις;" τον ρωτάω. "Ε..." απαντάει και κουνάει το χέρι του, σαν να λέει "έτσι κι έτσι".

Του θυμίζω την περίπτωση των αλλοδαπών εργατών στη Μανωλάδα και κουνάει το κεφάλι. Εκείνος πληρώνεται, λέει, γι'αυτό και μένει. Στο μικρό χωριό των 150 κατοίκων, στην Έμπαρο, οι μετανάστες χρειάζονται για αγροτικές δουλειές, κανένα "μερεμέτι" στο σπίτι, ό,τι προκύψει. Και φαίνεται να ζουν αρμονικά με τους ντόπιους.

Πώς είναι, άραγε, να ζεις μόνος σου, με χίλιες στερήσεις, σε ένα ξένο τόπο; "Θέλεις να έρθει εδώ η οικογένειά σου;". "Δε γίνεται" απαντάει ο 44χρονος Ασελάμ και μου εξηγούν οι δύο μικρότεροι με τα (καλύτερα) ελληνικά ασελάμ χαν ραμίζ αφγανιστάν πακιστάν μετανάστεςπου μιλούν. "Χωρίς χαρτιά δεν μπορούν να έρθουν. Και χαρτιά δεν μπορούν να βγάλουν!" Φαύλος κύκλος...

Τους ρωτάω αν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα ή αν είναι μόνο ένας σταθμός στη διαδρομή για ... "Γερμανία!" - λέει ο 22χρονος Χαν από το Πακιστάν. Συνήθως όλοι ονειρεύονται να καταφέρουν να φθάσουν σε κάποια χώρα της βόρειας Ευρώπης. Εκεί είναι ο δικός τους παράδεισος. Κάποιοι τα καταφέρνουν κι όταν φθάσουν αρχίζει ο άλλος αγώνας ... η προσπάθεια να φέρουν και τους δικούς τους ανθρώπους για να ενωθεί ξανά η οικογένεια.

πακιστανοί αφγανιστάν έμπαρος μετανάστες"Πώς ήρθες εδώ;" ρωτάω τον 20χρονο Ραμίζ από το Πακιστάν, ο οποίος ήρθε πριν λίγους μήνες και τώρα δε δουλεύει.

"Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιράν, Συρία, Τουρκία, Ελλάδα" - λέει ο Ραμίζ. Κάποιοι μένουν στην Ελλάδα (για την ακρίβεια συνήθως ... ξεμένουν) κι άλλοι "ανηφορίζουν" μέσω Ιταλίας: Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Νορβηγία... Τους ρωτάω πώς ταξίδεψαν. Πληρώνουν ένα σημαντικό ποσό (συνήθως περίπου 3.000 ευρώ) σε κάποιον που αναλαμβάνει τη μεταφορά τους.

Μη φανταστείτε τα "κλασικά" (και αυτονόητα) Μέσα Μεταφοράς. Ούτε αεροπλάνο, ούτε "κανονικό" πλοίο. Άντε καμιά βάρκα για να περάσουν στην Ελλάδα, κι αν έχει κακοκαιρία και τους ξεβράσει σε καμιά ακτή, εκεί μένουν, καθώς ... μην τον είδες το "μεσάζοντα". "Έκανα τρεις μήνες να έρθω. Περισσότερο περπατούσαμε... και λίγο λεωφορείο" - λέει ο ασελάμ χαν ραμίζ αφγανιστάν πακιστάν μετανάστεςΡαμίζ και προσπαθώ να διατηρήσω τη φαινομενική ψυχραιμία μου. "Στην πατρίδα μας έχει πόλεμο, έπρεπε να φύγουμε" - λέει ο Χαν.

Οι τρεις αυτοί άνθρωποι γνωρίζουν καλά την αξία του αυτονόητου, αυτού που συχνά ξεχνάμε μπροστά στο γίγαντα της κρίσης, της δουλειάς ή της ανεργίας, των αναγκών. Γνωρίζουν την αξία ... της ανθρώπινης ζωής.