Top Menu

Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

Ζωοκλοπή! Τι είναι αυτό;

ζωοκλοπή κούμοι τρόχαλοι πενθερουδάκης

Του Μανόλη Παντινάκη

Τα όρια των ιδιοκτησιών στα βοσκοτόπια, στους καιρούς  της διαφθοράς, καθορίζονται όπως  και παλαιά «με τροχάλους». Σκέφτεσαι, βλέποντας χιλιόμετρα πέτρινες οροθεσίες, πως «εδώ είναι η ατόφια Κρήτη» που δεν την άγγιξαν οι σύγχρονες … μόδες του νεοπλουτισμού και της αλλοτρίωσης.

Στους Κούμους, λοιπόν, ένα τέταρτο δρόμος από την πόλη του Ρεθύμνου, οι άνθρωποι, αμιγώς κτηνοτρόφοι, ζουν στο παραδοσιακό περιβάλλον, όμηροι των άγραφων νόμων και  μοντέλων. Τότε, που δεν χρειάζονταν ούτε συμβολαιογράφοι, ούτε μάρτυρες μα  αρκούσε μόνο μια κουβέντα…

Φτωχοί οι 150 άνθρωποι που ζουν χειμώνα - καλοκαίρι στο χωριό, μα αξιοπρεπείς δεν διανοήθηκαν ποτέ «να γίνουν διακονιάρηδες» ή να λυγίσουν τη μέση τους σε πολιτικάντηδες και παράγοντες! Ας στερούνται όλα τα άλλα, που κάποιοι απολαμβάνουν με περισσή ευκολία  και ζουν σε μια πλαστή ευμάρεια… Αυτό το μοντέλο αρχών δείχνουν με την καθημερινή τους συμπεριφορά και πράξη στις νέες γενιές, που μεταλαμβάνουν και προχωρούν.

κούμοι ζωοκλοπή σταγάκης
Ο Μιχάλης Σταγάκης 86 χρονών περίμενε τον  φούρναρη τον Τσίχλη από το χωριό Αγκουσελιανά 
για να  πάρει ότι, συνήθως, ψωνίζει. Κουλούρια, ψωμί και κανένα μπισκότο.

Για αυτό,  μάλλον φυσική εξέλιξη είναι, μικρά παιδιά  παρέες-παρέες  να συγκεντρώνονται στο γυμναστήριο με μαντολίνα, να τραγουδούν  μαντινάδες, να χορεύουν και να προχωρούν στους βηματισμούς των μεγάλων, έχοντας πάρει  ήδη το βάπτισμα του πυρός!

Άγνωστος μεταξύ αγνώστων εγώ «στο καφενείο του Μαμάλιο», ο  Μανώλης Μακρυδάκης, ένας ευγενής και φιλόξενος βοσκός με τη γενειάδα και ανοιχτή τη φιλοξενία, ζήτησε γνώρα:

- Κάτσε κουμπάρε, πιές ένα καφέ, μια ρακή, ότι θες και πες μας ποιος είσαι κι ίντα πουλείς…

«Δεν πουλώ», του απαντώ, «μόνο αγοράζω!»

Σε χρόνο ρεκόρ η παρέα μεγάλωσε, ήλθαν και οι νέοι που κάθονταν στην αυλή, πήρε θέση και ο νεαρός πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου  Μιχάλης Ψαθάκης  και δεν «κόμπιαζε» πουθενά. «Εμείς είπαμε», μου έλεγε αργότερα ο πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Μανώλης Πενθερουδάκης, «να υποστηρίξομε στις εκλογές τον Μιχάλη και τον βγάλαμε. Το αποφασίσαμε όλοι μαζί και πάντα πάμε ενωμένα και αγαπημένα για το καλό του χωριού μας…»

«ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ…»

Η γη στους Κούμους μοιάζει σφακιανή και είναι  πετρώδης, δηλαδή καθαρά κτηνοτροφική!  Το ανταρτοχώρι φαίνεται να έχει καταβολές από λεβεντιά και ντομπροσύνη, συστατικά των γενναίων της φυλής που δεν προσκύνησε και δεν υπέκυψε αλλά άντεξε στο «ριζιμιό χαράκι» και επιβίωσε στην πορεία του χρόνου και της ιστορίας…

κούμοι ζωοκλοπή τρόχαλοι
Οι ιδιοκτησίες στα βοσκοτόπια στους Κούμους, συνεχίζουν να παραμένουν
οριοθετημένα, όπως παλαιά, με «τροχάλους»

-Καλά, κτηνοτρόφοι όλοι στο χωριό δεν πλησιάζουν εδώ ζωοκλέφτες; Τώρα το καλοκαίρι με τους γάμους, τα βαφτίσια, τα πανηγύρια δεν σας πείραξαν;

«Επαέ δεν έχει για τσι ζωοκλέφτες ψωμί», μου λέει ο Μακρυδάκης και προσθέτει: «Από το 1940 έχουν να παρουσιαστούνε στσι τόπους μας  και γατές γιάντα; Γιατί τούτο το χωριό δεν είχενε ποτέ του ρουφιάνους…» Και συμπληρώνει ο Πενθερουδάκης, που το σπινθηροβόλο βλέμμα του δίνει  «το λόγο τιμής» στα όσα λέει και δε διστάζει να τα διατυπώνει: «Στο χωριό η Αστυνομία δεν έχει δουλειά, γιατί  ξέρει πως είμαστε μακριά από κάθε παραβατικότητα…»

-Μα εδώ σε κοντινά χωριά εντοπίστηκαν πρόσφατα φυτείες χασίς, παρατηρώ.

«Εδώ, τέτοιες καλλιέργειες δεν ευδοκιμούν γιατί δεν υπάρχουν όχι μόνο στις προθέσεις χωριανών, αλλά ούτε στη φαντασία τους. Εδώ ευδοκιμούν μόνο οι κούπες! Είναι παράβαση να πίνεις το κρασί στις κούπες; Και να ξέρεις και κάτι άλλο πως εδώ καπετανάτα δεν υπάρχουν…»

Και ενώ οι νέοι  εδώ πάνε «κόντρα στο ρεύμα», δημιουργούν οικογένειες και έχουν μόνιμο τόπο διαμονής τους Κούμους, δυο τετραμελείς οικογένειες από Αθήνα και Ρέθυμνο, πιθανόν επειδή «βρήκαν ζόρια»,  επέστρεψαν για «να ζήσουν στην ποιότητα». Και γιατί όχι να απολαύσουν τη μακροζωία, όπως  ένας μεγάλος αριθμός συγχωριανών τους που ακούμπησαν ή και ξεπέρασαν τον αιώνα ζωής.  Όλοι είναι αποδεκτοί στην εξαιρετική κοινωνία του χωριού. Και μαζί με αυτούς κι ένας  Ινδός μετανάστης που «βρήκε ψωμί» στο τυροκομείο και είναι πλέον μόνιμος κάτοικος. Δεν ενοχλεί και δεν ενοχλείται.

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ , Η ΤΣΙΚΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΣΙ

Η ώρα είχε περάσει κι ο Μακρυδάκης ζήτησε ευγενικά συγνώμη και έφυγε για το σπίτι. Σε λίγο θα είχε δουλειά στα πρόβατα.

Την επόμενη φορά, του είπα, θα σε ακολουθήσω στη στάνη! Το πρόσωπό του έλαμψε και συμπλήρωσε: «Ναι και θα σφάξω κι ένα οζό να το φάμε». Αυτό είναι το μεγαλείο ενός απλού κτηνοτρόφου που όλα του τα χρόνια τα έζησε στα βοσκοτόπια για να θραφούν τα ζωντανά του και να ζήσει το σπίτι του. Ότι έλεγε το εννοούσε…

Όμως η έκπληξη ήλθε με το τέλος της ξενάγησης στο χωριό. Ο πρόεδρος μου γνώρισε το σπίτι του και οι φωτογραφίες σε μπάζουν στην ιστορία της οικογένειας. Αποδέχεσαι το κέρασμα της τσικουδιάς, όμως  ακολουθεί  πιεστικά  το πατροπαράδοτο «κάτσε να πιούμε ένα κρασί». Όλα τα εδέσματα είναι εύγευστα και σε παραπέμπουν στην κρητική  παραδοσιακή κουζίνα. Ετοιμάζονται σε χρόνο αστραπή από την οικοδέσποινα Στέλλα Πενθερουδάκη και  το τραπέζι δεν έχει χώρο για άλλα πιάτα και την κανάτα το… αντρικό κρασί, που όταν αδειάσει θα ξαναγεμίσει.

κούμοι ζωοκλοπή πενθερουδάκης
Ο μπάρμπα Μιχάλης Πενθερουδάκης. Ήπιαμε κρασί σε μικρά ποτήρια και όχι
σε κούπες! Είναι παράβαση να πίνεις σε κούπες;

Σε λίγο καταφθάνουν και οι γονείς του προέδρου, δυο «ιερά πρόσωπα»  για να σε καλοδεχτούν και να τσουγκρίσουν ένα ποτήρι κρασί μαζί σου. Μου το είχαν πει πριν ξεκινήσω για το χωριό: «Αν συναντήσεις το μπάρμπα Μιχάλη, τον πατέρα του προέδρου του Πενθερουδάκη ένα ωραίο Κρητικό δε θα σε αφήσει να φύγεις παρά να πιείτε». Απόλαυσα τον άρχοντα εκείνο το απόγευμα. Ευτυχώς, ήπιαμε κρασί σε μικρά ποτήρια και όχι στις κούπες…