Επικαιρότητα
Άρθρογραφία
Ψυχαγωγία

«Φοβάμαι τους ανθρώπους…»

Στίχοι που ταιριάζουν στην μαύρη επέτειο της επταετίας...

Στο στέκι της κουβέντας και του προβληματισμού δίπλα στον μητροπολιτικό ναό της Παναγίας στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου, πολλές μέρες τώρα υπάρχει σιωπή που επέβαλε η πανδημία. Τα μάζεψαν όλα και έκλεισαν τις πόρτες. Όμως, στην μικρή αυλή του μαγαζιού, ένας ζωγραφικός πίνακας στον τοίχο και σε ένα χαρτί στο τζάμι της πόρτας οι στίχοι του μεγάλου Μανώλη Αναγνωστάκη, μας φέρνουν στην επικαιρότητα την επέτειο των 54 χρόνων από την κατάλυση του πολιτεύματος από την ομάδα των γνωστών στρατιωτικών της χούντας.
Οι στίχοι του Αναγνωστάκη, όπως πάντα, και στο γεγονός αυτό, έχουν το δικό τους ενδιαφέρον:
Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώσε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου κλείνουν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο και καταθέτουν γαρύφαλλα και δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.